Czerwiec we Wrocławiu pachniał rozgrzanym asfaltem i lipami. Siedziałam w sypialni Natalii i przypinałam jej welon. Moje palce drżały, ale córka tego nie zauważyła. Była zbyt zajęta poprawianiem makijażu i wysyłaniem wiadomości do Roberta.
— Mamo, tylko nie rób mi dzisiaj żadnej sceny — rzuciła, nie odrywając wzroku od telefonu.
Nawet nie odpowiedziałam. Poprawiłam tiul, ignorując gorycz na języku. Robert był moim byłym mężem. Spędziliśmy ze sobą siedem miesięcy dziesięć lat temu. Siedem miesięcy, podczas których zdążyłam zorientować się, że poślubiłam kłamstwo. Rozwód był brzydki, szybki i zostawił we mnie pęknięcie, które z czasem zabliźniło się w cienką, ale wytrzymałą bliznę.
A teraz miałam oglądać, jak ten sam człowiek prowadzi do ołtarza moją jedyną córkę.
Natalia poznała go zupełnie przypadkiem, na konferencji psychologów w Warszawie. Nie wiedziała, że to mój były mąż. Kiedy jej powiedziałam, wpadła we wściekłość. „Zawsze musisz wszystko zepsuć! Ty po prostu nie potrafisz być szczęśliwa, to nie znaczy, że ja nie mogę!” Potem padł ultimatum: albo akceptuję ten związek, albo znikam z jej życia. Wybrałam milczenie. Wybrałam udawanie. Bo co innego mogłam zrobić?
Restauracja „Pod Gigantami” tonęła w bieli orchidei i srebrnych wstążkach. Sto osób, kryształowe kieliszki, zespół grający jazzowe aranżacje. Robert w smokingu wyglądał jak z okładki magazynu dla biznesmenów. Podszedł do mnie przed ceremonią, pocałował w policzek zbyt długo i wyszeptał: „Tereso, cieszę się, że w końcu odłożyłaś dumę na bok. Rodzina jest najważniejsza.”
Nic nie powiedziałam. Zacisnęłam zęby tak mocno, że zabolała mnie szczęka.
Mój syn Krzysztof stał z boku, pod filarem oplecionym bluszczem. Dwadzieścia cztery lata, spokojny analityk finansowy z ING, człowiek, który nigdy nie mówi bez potrzeby. Patrzył na Roberta z takim chłodem, że aż poczułam dresszcz na karku. Kiedy złapał mój wzrok, skinął nieznacznie głową w stronę parkingu. Zrozumiałam bez słów.
Wymknęłam się między toastem za młodą parę a podaniem przystawki. Parking był pusty, beton parował po popołudniowym deszczu. Krzysztof stał oparty o maskę swojego volvo i palił papierosa. Rzucił go na ziemię, zgasił butem.
— Wynająłem człowieka — powiedział bez wstępu. — Pół roku temu. Nie ufałem mu od początku, ale potrzebowałem dowodów.
Podał mi szarą teczkę. W środku były wydruki z KRS-u, wyciągi bankowe z zaznaczonymi przelewami, dwa pozwy o alimenty z poprzednich małżeństw i decyzja o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej ukryta przed wierzycielami. Na samym spodzie leżało coś, co sprawiło, że krew odpłynęła mi z twarzy: wniosek kredytowy Roberta w mBanku na trzysta tysięcy złotych. Zabezpieczeniem miał być lokal użytkowy na Biskupinie. Mój salon kosmetyczny. „Lawendowy Kącik”. Ten, który budowałam od podstaw przez osiem lat i który przepisałam na Natalię dwa miesiące przed jej zaręczynami.
— Podpisała poręczenie — powiedział Krzysztof cicho. — Natalia. Tydzień temu. On jej powiedział, że to na rozbudowę jego gabinetu stomatologicznego. Tylko że on nie ma żadnego gabinetu, mamo. On ma dwadzieścia siedem tysiącfuntów długu w Wielkiej Brytanii i wyrok nakazujący zapłatę alimentów dla dwójki dzieci, które zostawił w Manchesterze.
Zacisnęłam dłoń na teczce. Paznokcie wbiły mi się w dłoń.
— Trzeba jej powiedzieć — wykrztusiłam.
— Nie uwierzy — odparł Krzysztof. — Jest zakochana. On ją omotał. Potrzebujemy czegoś mocniejszego niż rozmowa w cztery oczy.
Wróciłam do sali z sercem w gardle. Orkiestra grała „Fly Me to the Moon”. Goście tańczyli. Natalia w swojej sukni od Atelier Embellie wirowała z Robertem, a on patrzył na nią z miną, którą kiedyś znałam aż za dobrze. Czułość na pokaz. Troskliwość na kredyt.
Krzysztof wszedł chwilę po mnie, ale nie usiadł przy stole. Przeciął parkiet, minął parki taneczne i stanął przy mikrofonie prowadzącego. Zespół umilkł. Ktoś zaklaskał, myśląc, że zaczyna się przemówienie brata.
— Dobry wieczór — powiedział Krzysztof. Jego głos był spokojny, jak na zebraniu zarządu. — Chciałbym wznieść toast za uczciwość.
Na sali zaległa cisza. Taka, w której słychać tylko brzęk sztućców i czyjeś nerwowe chrząknięcie.
— Wiecie, państwo, uczciwość to podstawa każdego związku. — Krzysztof uniósł kieliszek. — Dlatego mam pytanie do pana młodego. Robercie, kiedy planujesz powiedzieć Natalii o swojej upadłości? I o tym, że alimenty na dzieci z pierwszego małżeństwa ściąga z ciebie komornik w Manchesterze?
Robert znieruchomiał. Jego twarz, jeszcze przed chwilą zarumieniona od wina i tańca, stała się blada jak obrus na stole prezydialnym.
— Co ty wygadujesz… — zaczął, ale Krzysztof już wyciągnął telefon. Połączył się z projektorem, który wyświetlał zdjęcia młodej pary. Teraz na wielkim ekranie pojawił się skan pozwu sądowego. Potem drugi. Potem wyciąg z KRS-u z wpisem o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej.
Sala zamarła.
— Krzysiek, przestań — powiedziała Natalia. Jej głos drżał. — Co ty robisz…
— Ratuję cię, zanim stracisz wszystko — odparł brat, nie odrywając od niej wzroku. — Sprawdź swój podpis na poręczeniu kredytu, Natalia. Trzysta tysięcy. Na twój lokal. Mój detektyw znalazł to wczoraj w oddziale mBanku przy placu Grunwaldzkim.
Zapadła kompletna cisza. Nawet kelnerzy przestali się ruszać.
Natalia odwróciła się do Roberta. W jej oczach było coś, czego nigdy wcześniej u niej nie widziałam — strach zmieszany z przeraźliwą trzeźwością.
— To prawda? — spytała tak cicho, że ledwo usłyszałam przez tę wypełnioną ludźmi salę.
Robert cofnął się o krok. Szukał wzrokiem wyjścia, jak zwierzę zagonione do kąta.
— To jakieś nieporozumienie, kochanie, przysięgam…
— Nie nazywaj mnie tak — powiedziała i poderwała tren sukni. Po prostu ruszyła w stronę drzwi, przez nikogo niezatrzymywana.
Dopadłam ją na schodach przed restauracją. Trzęsła się, chociaż wieczór był ciepły. Objęłam ją i nie mówiłam nic. Po prostu stałyśmy tak, aż przestała szlochać.
Krzysztof wyszedł za nami. W ręku trzymał dwie butelki wody mineralnej i kluczyki do volvo.
— Jedziemy — powiedział. — Wszystkim się zajmę. Resztę gości już wyproszono.
Następnego ranka Natalia złożyła wniosek o unieważnienie małżeństwa. W ciągu tygodnia cofnęła poręczenie kredytu i założyła sprawę o próbę wyłudzenia. Robert zniknął — podobno wyprowadził się z wynajmowanego mieszkania na Krzykach i wrócił do Anglii. Może tamtym dwójce dzieci w końcu coś zapłaci. Może nie.
Na razie Natalia mieszka u mnie. Salon prowadzimy razem, od nowa, z większą ostrożnością. A w czwartkowe wieczory Krzysztof przyjeżdża na kolację i nikt już nie udaje, że wszystko jest w porządku. Bo nie jest. Ale przynajmniej nie kłamiemy.
W środę zrobiłam pierogi z truskawkami, tak jak lubiła w dzieciństwie. Zjadłyśmy całą blachę, oglądając głupi serial, i to był pierwszy wieczór od dawna, kiedy nie bałam się, że coś złego czai się za rogiem.
Krzysztof zadzwonił po dziewiątej, jak zwykle. „Mamo, wszystko gra?” „Gra” — odpowiedziałam i włączyłam czajnik. Za oknem padał deszcz, a ja pierwszy raz od miesięcy poczułam, że mogę oddychać pełną piersią.
