Er zat champagne op haar jurk.
Kleine gouden druppels gleden langzaam langs de donkerblauwe stof naar beneden.
Maar de vrouw die zojuist was vernederd, stond rechtop alsof niets haar kon breken.
De blonde vrouw keek haar aan.
Voor het eerst zonder glimlach.
Voor het eerst zonder woorden.
Je kon het bijna zien gebeuren.
Dat ene moment waarop iemand beseft dat hij de verkeerde persoon heeft onderschat.
De zaal hield de adem in.
De vrouw in blauw streek rustig met haar hand over haar natte jurk.
Geen haast.
Geen woede.
Alleen waardigheid.
Toen keek ze de blonde vrouw aan.
“Toen ik twintig was,” zei ze zacht, “dacht ik ook dat schoonheid en
