Ik trok de jurk aan.
Hij zat niet perfect — iets te wijd bij de schouders, net iets te strak rond mijn middel. Maar vreemd genoeg stoorde het me niet. Ik bleef even staan voor de spiegel, alsof ik mezelf opnieuw moest leren zien.
Toen pakte ik het parfum.
Een flesje dat al te lang ongebruikt was gebleven, alsof het alleen voor “later” bestond. Ik sprayde het door de kamer. De geur vulde de ruimte zacht en warm, met iets bloemigs dat bijna troostend aanvoelde — alsof iemand eindelijk besloot zichzelf niet langer uit te stellen.
Ik liep langzaam naar de woonkamer.
De stilte daar was anders dan gewoon stil. Zwaarder. Persoonlijker.
Ik opende de kast en haalde het mooiste servies eruit. Het servies dat alleen tevoorschijn kwam voor speciale momenten die nooit kwamen. Mijn handen aarzelden even bij elk kopje.
Twee.
Niet één.
Twee.
Eén voor mij.
Eén voor haar.
Ik wist niet eens precies waarom ik dat deed. Het voelde simpelweg alsof het zo hoorde.
Ik zette de koffie.
Het geluid van de machine vulde de kamer, klein maar echt. Iets in mij hield zich nog vast aan spanning die ik niet kon benoemen.
Ik ging aan tafel zitten.
Mijn handen trilden nog licht. Mijn ogen waren rood van iets dat ik niet meer tegenhield.
En toen kwam het besef.
Niet plots. Niet luid.
Maar stil, alsof het al die tijd op me had gewacht.
Het leven zit niet in morgen.
Niet in “als het beter uitkomt”.
Niet in die ene perfecte dag die we steeds uitstellen.
Als je vandaag ademt…
Als je hier zit…
Als je een warme kop koffie voor je hebt staan…
Dan is dat al genoeg.
Dan is het al een moment dat nooit meer exact zo terugkomt.
Ik keek naar het servies, naar het tweede kopje dat ik had neergezet alsof iemand elk moment kon binnenkomen.
En ergens begreep ik: misschien gaat het leven niet over bewaren voor later, maar over durven aanwezig zijn in wat er nu is.
Sinds die dag drink ik niet meer uit gebarsten of “tijdelijke” kopjes. Niet omdat ze niet werken, maar omdat ik mezelf niet meer wil vertellen dat het gewone niet telt.
💬 En jij… wat wacht er bij jou nog steeds op “het juiste moment”?
