Zamarła z dłonią na klamce.
Za drzwiami altany, cienkimi jak tektura, głos Teresy Majewskiej brzmiał zupełnie inaczej niż przy niedzielnym obiedzie. Tamten głos był słodki jak lukier na serniku. Ten był ostry jak nóż.
— Dopóki ona jest z moim synem, nie zobaczy od nas ani grosza. Koniec. Kropka.
Magda poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Stała w rozgrzanym od słońca ogródku działkowym na obrzeżach Wrocławia, z butelką schłodzonego wina w spoconej dłoni. Miała wejść, uśmiechnąć się, powiedzieć „dzień dobry, przywiozłam chardonnay”. Zamiast tego wrosła w ziemię.
— Tereska, ale czy to konieczne? — drugi głos należał do Danuty, siostry Teresy. — Przecież Kuba ją kocha…
— Kuba jest naiwny jak dziecko. Ta dziewczyna go omotała. Myślisz, że czego chce? Pieniędzy. Wszystkie one chcą pieniędzy. Mój mąż się dorobił, a teraz ona by chciała na gotowe. Nie będzie z tego nic. Żadnych prezentów, żadnej pomocy na mieszkanie, żadnego wkładu własnego. Powiedziałam Jasiekowi: ani złotówki, dopóki ta lafirynda siedzi w życiu naszego syna.
Butelka omal nie wysunęła się Magdzie z palców. Zacisnęła je mocniej, aż szkło zapiszczało. Przez głowę przeleciały jej obrazy: Teresa, która tydzień temu głaskała ją po ręce i mówiła „córeczko, jak ty pięknie gotujesz”. Janusz, ojciec Kuby, który klepał ją po plecach i obiecywał, że pomogą młodym stanąć na nogi. A teraz to.
Czuła się, jakby ktoś zdarł zasłonę i pokazał, co naprawdę jest za nią. Nie dekoracja. Lodowa ściana.
— A co z tym mieszkaniem na Krzykach? Przecież obiecaliście im pomóc… — Danuta zaciągnęła się papierosem, Magda usłyszała charakterystyczne pyknięcie.
— Nic nie obiecaliśmy. To znaczy, obiecaliśmy Kubie. Nie jej. Jak się z nią rozstanie, dostanie wszystko. A póki co… — Teresa zaśmiała się cicho, gardłowo. — Póki co, będzie żył na jej łasce. Zobaczymy, jak długo wytrzyma bez forsy od rodziców. Miesiąc? Dwa? To go otrzeźwi.
Magda oparła się plecami o nagrzaną ścianę altany. Czuła, jak deski parzą ją przez cienką koszulę. Zamknęła oczy. Przed oczami zobaczyła Kubę — jego niebieskie oczy, którymi patrzył na nią wtedy, nad Odrą, rok temu. Powiedział wtedy: „Nie obchodzi mnie, co myślą inni. Kocham cię.” Pochodził z bogatego domu, ona była córką pielęgniarki i hydraulika. Ale on nigdy nie dał jej odczuć różnicy. Nigdy.
A teraz…
Wciągnęła powietrze i jednym ruchem otworzyła drzwi.
Obie kobiety podskoczyły na krzesłach. Danuta upuściła papierosa na podłogę. Teresa zbladła. Jej twarz, zwykle opanowana i spokojna, wykrzywiła się w grymasie, którego nie zdążyła ukryć.
— Magda… kwiatuszku… nie słyszałyśmy, jak przyszłaś. — Teresa poderwała się z miejsca, przyklejając do twarzy ten swój uśmiech numer pięć. Ten fałszywy. — Wejdź, kochanie, siadaj. Co ty taka blada? Słońce ci zaszkodziło?
Magda postawiła butelkę na stole. Powoli, bardzo powoli.
— Wszystko słyszałam — powiedziała cicho, ale wyraźnie. — Wszystko.
Cisza. Żaby w stawie za płotem zarechotały jak na zawołanie. Gdzieś daleko szczekał pies.
Teresa zamrugała. Potem wyprostowała się, a jej twarz stwardniała.
— No to przynajmniej nie muszę udawać.
Danuta jęknęła cicho i zasłoniła usta dłonią. Teresa podeszła bliżej. Pachniała perfumami za kilkaset złotych i potem. Stała teraz pół metra od Magdy, patrząc na nią z góry, chociaż były tego samego wzrostu.
— Posłuchaj, dziewczyno. Nie mam nic do ciebie osobiście. Ale mój syn zasługuje na kogoś ze swojego środowiska. Kogoś, kto nie przychodzi do rodziny z pustymi rękami i wielkimi oczami. Twoi rodzice ledwo wiążą koniec z końcem. Ty pracujesz w jakiejś redakcji za grosze. Co ty mu możesz dać? Miłość? — prychnęła. — Miłość nie opłaca czynszu, złociutka.
W ustach Magdy zaschło na wiór. Czuła, jak w oczach zbierają się łzy, ale za żadne skarby nie pozwoli im popłynąć.
— A pani myśli, że za pieniądze da się kupić wszystko? — Jej głos drżał, ale nie pękł. — Że za pomoc przy mieszkaniu kupi sobie pani prawo do decydowania, z kim ma być pani syn?
— Nie „pani”. Mówiłyśmy sobie po imieniu. Ale teraz to już chyba nieaktualne. — Teresa uśmiechnęła się krzywo. — I tak, moja droga. Za pieniądze kupuje się wiele rzeczy. Na przykład przyszłość. A ja nie zamierzam patrzeć, jak jakaś pannica trwoni dorobek mojego męża.
Magda poczuła, jak coś w niej pęka. Ale nie było to załamanie. To było coś innego — jakby ostatnia linka, która trzymała jej cierpliwość, puściła i odsłoniła coś twardego pod spodem.
— Dobrze — powiedziała. Odwróciła się i ruszyła w stronę furtki.
— Gdzie idziesz? — zawołała za nią Teresa. — Nawet nie próbuj nastawiać Kuby przeciwko mnie. To moje dziecko. Mnie kocha. Mnie wierzy.
Magda nie odpowiedziała. Zatrzasnęła za sobą furtkę i ruszyła przez działki, mijając grządki z malinami i altany obrośnięte winoroślą. Dopiero przy samochodzie — starym, wysłużonym peugeocie, który dostała od ojca — pozwoliła łzom popłynąć. Opadła na siedzenie i przez kilka minut po prostu oddychała. Raz, dwa, trzy.
Wyjęła telefon. Kuba.
Wpatrywała się w jego zdjęcie na ekranie. To było zrobione miesiąc temu, na festynie na Ostrowie Tumskim. On w głupim kapeluszu, ona śmiejąca się przez łzy od wiatru. Szczęśliwi.
Zadzwoniła.
— Magda? Co się stało? — Jego głos był ciepły, zatroskany. Zawsze wyczuwał, kiedy coś jest nie tak.
— Musimy porozmawiać. Pilnie. — Pociągnęła nosem. — Nie przez telefon. Przyjedź. Gdzie jesteś?
— W pracy. Robię ostatnie poprawki do projektu. Co się…
— Twoja matka właśnie mi powiedziała, że nie dostaniesz od nich ani złotówki, dopóki jesteśmy razem. I że wszystko, co obiecywali… to kłamstwo. — Głos jej się załamał, ale mówiła dalej. — Kuba, ona czeka, aż ty mnie rzucisz. Liczy na to, że bez forsy od rodziców nie wytrzymasz. Miesiąc, dwa, tak powiedziała.
Słyszała tylko jego oddech.
Potem:
— Kurwa.
Nigdy przy niej nie klął. To znaczy, prawie nigdy.
— Przyjeżdżam — powiedział. — Gdzie jesteś?
— Na działkach. Pod furtką.
— Bądź tam. Za dwadzieścia minut jestem.
Dwadzieścia minut na parkingu przed ogródkami działkowymi to była wieczność. Magda wyobrażała sobie, co teraz robi Teresa. Dzwoni może do męża. Albo do Kuby, żeby uprzedzić jej wersję. Albo pije już drugi kieliszek wina, przekonana, że nie stało się nic wielkiego.
Ale stało się.
Zobaczyła jego srebrne audi, zanim usłyszała silnik. Zatrzymał się obok, wysiadł prawie w biegu. Jego krawat był przekrzywiony, włosy w nieładzie.
— Opowiedz mi wszystko — zażądał.
I Magda opowiedziała. Każde słowo, które usłyszała przez drzwi altany. Głos Teresy, śmiech, słowa o „lafiryndzie” i „pustych rękach”. Nie upiększała. Nie łagodziła. Powiedziała też, co Teresa odpowiedziała jej prosto w twarz. O pieniądzach, które nie opłacają czynszu. O środowisku. O prawie do przyszłości.
Gdy skończyła, Kuba milczał. Patrzył gdzieś w dal, w stronę stawu, gdzie żaby dalej prowadziły swój koncert.
Po długiej chwili powiedział:
— Zawsze wiedziałem, że ona ma swoje zdanie o tobie. Ale myślałem… myślałem, że z czasem się przekona. Że wystarczy pokazać jej, jaka jesteś. Naiwny byłem.
— Nie o to chodzi, Kuba. — Magda dotknęła jego dłoni. Była zimna, mimo upału. — Chodzi o to, co ty teraz zrobisz.
Spojrzał jej w oczy. I zobaczyła w nich ból, ale też coś, co sprawiło, że po raz pierwszy od godziny poczuła nadzieję. Determinację.
— Pojedziemy tam. — Wskazał głową w stronę furtki. — Porozmawiamy z nimi. Razem. A potem podejmę decyzję.
— Jaką decyzję?
— Wybiorę ciebie. — Powiedział to tak prosto, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie. — Ale nie tylko o to chodzi. Chodzi o to, żeby oni zrozumieli, że nie mogą mną sterować. Ani pieniędzmi, ani niczym innym.
Wrócili przez furtkę. Teresa i Danuta nadal siedziały przy stole, ale butelka wina była już pusta, a w popielniczce piętrzyły się niedopałki. Na widok Kuby Teresa wstała, otworzyła ramiona.
— Synku, Bogu dzięki, że jesteś. Ta dziewczyna…
— Mamo, siadaj. — Jego głos był spokojny, ale twardy. — Musimy porozmawiać.
I to, co się potem wydarzyło, było jak scena z filmu. Kuba usiadł naprzeciw matki, Magda obok niego. Danuta w końcu dyskretnie wycofała się do domku, mamrocząc coś o zmywaniu naczyń.
— Słyszałem wszystko — zaczął Kuba. — Nie od Magdy. Od ciebie. W zeszłym tygodniu, jak byliście u nas na obiedzie i wyszłaś do łazienki, zostawiłaś włączony dyktafon w torebce. Nagrywałaś rozmowę z ciocią Danką.
Teresa zamarła. Jej twarz straciła resztki koloru.
— Jak to…
— Tak to. Myślałaś, że jestem idiotą? Że nie zauważę, że traktujesz moją dziewczynę jak powietrze, a do mnie dzwonisz codziennie z pytaniem, czy „to już koniec”? — Uderzył otwartą dłonią w stół. Butelka podskoczyła, potoczyła się i spadła na trawę. — Koniec z tym. Magda jest moją przyszłością. Jeśli nie chcesz jej w rodzinie, to twoja strata. Ale pamiętaj — zabierasz mi też siebie.
Zapadła cisza. Dłuższa niż poprzednia.
Teresa patrzyła to na syna, to na Magdę. W jej oczach było coś, czego Magda nigdy wcześniej nie widziała. Strach. Prawdziwy, kobiecy strach przed samotnością.
— Odejdziesz? — szepnęła. — Dla niej?
— Dla siebie, mamo. Dla siebie.
Minęły trzy miesiące. Na działce Teresy zalegały już jesienne liście. Magda i Kuba siedzieli w ich nowym mieszkaniu — małym, wynajętym, ale własnym, kupionym za oszczędności z pracy Kuby i to, co Magda dostała za projekt freelancerski. Bez ani jednej złotówki od Majewskich.
Telefon Kuby zawibrował. Spojrzał na ekran, potem na Magdę.
— To ona.
— Odbierz — powiedziała spokojnie.
Odebrał. Rozmowa trwała chwilę. Potem odłożył telefon i wyjrzał przez okno.
— Zaprosiła nas na obiad. Chce pogadać. Mówi, że gotowa jest… spróbować cię poznać. Naprawdę.
Magda wzięła głęboki oddech. Podeszła do niego, objęła go od tyłu i oparła głowę o jego plecy.
— Jedziemy — powiedziała. — Ale tylko jeśli obiecasz, że jak znowu nazwie mnie lafiryndą, wyjdziemy przed deserem.
Zaśmiał się. Serdecznie, głośno. Tego dźwięku potrzebowała najbardziej.
