Een gerust hart
Ons huis aan de Oude Rijn had altijd te veel kamers en te weinig leven. Hendrik, mijn man, vulde zijn
Ik hoorde de voordeur nog voor ze aanbelde. Sylvia heeft haar eigen sleutel nooit teruggegeven.
De zaal was muisstil. De diploma’s waren uitgedeeld, de toespraken van de rector en de klassevertegenwoordiger
De avond over het Paterswoldsemeer is van een bijna onwerkelijk roze. De rietkragen staan roerloos en
Bram van der Meer stond op het punt om aan boord te gaan van zijn huwelijksreis naar Toscane toen hij
“Je blijft thuis bij de kinderen, en ik ga even uitrusten. Alleen. Ik bedoel… in mijn eentje,”
“Soms verandert één beslissing niet alleen jouw leven, maar ook dat van iemand anders.”
“Zeg alsjeblieft dat dit niet waar is…” Emma’s stem brak. Niemand in de balzaal
“Ik heb haar zo lang niet kunnen loslaten… en nu staat alles hier voor me, alsof ze nooit echt is weggegaan.
Sommige beelden verdwijnen nooit meer uit je hoofd. Niet omdat ze zo schokkend zijn… Maar omdat je op




