Майже сорок років Марія Коваль жила в одному й тому самому невеликому будинку на околиці тихого містечка.
„Najbardziej boli nie to, że odchodzisz z własnego domu. Najbardziej boli chwila, w której własne dziecko
Ser un cobijo a medias está por debajo de mi nivel. Con gente así no se puede vivir, mucho menos dejar
No, Sergio, ¿y qué va a hacer ella? Mi mujer es de madera, le indifiere todo. No te preocupes, ya tengo
הוא כבר התרגל לזה. למבטי האנשים. לשתיקות שנפלו בכל מקום שנכנס אליו. להורים שמיד מקרבים את הילדים אליהם.
Er hatte sich daran gewöhnt. An die Blicke. An das schnelle Wegsehen der Menschen. An Eltern, die ihre
Hij was eraan gewend geraakt. Aan de blikken. Aan het stil worden van gesprekken zodra hij een ruimte
Han var vant til blikke. De kom altid først. De stille pauser i samtaler. Forældre, der trak deres børn
Сергій давно звик, що люди відводять погляд.Високий, плечі в татуюваннях, руки з темними малюнками —
„Przez lata powtarzałem sobie, że nie mam już do czego wracać.” Głos Mateusza zabrzmiał cicho, prawie
